https://blog.unforgiven.pl/miki/_history/Andrzej_W._Sawicki_-_Smocze_Koncerze?feed=atom 2026-05-15T09:22:25Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.42.1 https://blog.unforgiven.pl/miki.wiki/index.php?title=Andrzej_W._Sawicki_-_Smocze_Koncerze&diff=16&oldid=prev 2022-08-30T09:31:13Z

<p>recenzja Smoczych Koncerzy</p> <p><b>New page</b></p><div>Wydana w 2016 roku (i przeczytana rok później) nakładem wydawnictwa Rebis powieść Andrzeja W. Sawickiego &#039;&#039;&#039;Smocze Koncerze&#039;&#039;&#039; była moją pierwszą - od dłuższego czasu - próbą zmierzenia się z rodzimą fantastyką naukową. Dodam na wstępie, że była to próba udana i zachęciła mnie do dalszych poszukiwań, ale o tym w innej recenzji.<br /> <br /> Podobnie jak opisywany przeze mnie jakiś czas temu [[Hannu Rajaniemi - Kwantowy Złodziej|Kwantowy Złodziej]], tak i &#039;&#039;Smocze Koncerze&#039;&#039; należą do nurtu &#039;&#039;hard sf&#039;&#039;. Tym razem rzecz dzieje się nie w niesprecyzowanej przyszłości na Marsie, a w dokładnie zakreślonych realiach... historycznych. A konkretnie w roku 1677, w Stambule, gdzie podczas negocjacji polsko-osmańskich rozbija się bliżej nieokreślony obiekt, zaś w mieście pojawiają się obdarzone nadludzkimi cechami bestie.<br /> <br /> Trudno doszukiwać się oryginalności w ogólnym zarysie akcji powieści - zbyt wiele razy na Ziemię upadał dziwny obiekt, na którym wielkimi literami napisane było &#039;&#039;ZAGŁADA&#039;&#039;. Wbrew nieco sztampowemu pomysłowi (a może dzięki niemu?) powieść czyta się świetnie. Moim zdaniem wynika to z umiejętnego połączenia kilku czynników. Przede wszystkim rzecz dzieje się w dokładnie określonej przeszłości - znane są więc historyczne realia, które są odwzorowane z niezwykłą wręcz dbałością o szczegóły. Mamy więc husarię, [https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_III_Sobieski króla], polskich i osmańskich szpiegów, jeńców wojennych... Na korzyść działa również fakt, iż jest to polski dwór, polskie wojsko, a bohaterowie posługują się - czasem plugawą - nieco archaiczną polszczyzną. I właśnie bohaterowie są chyba najjaśniejszym punktem powieści. Część postaci jest &#039;&#039;autentyczna&#039;&#039;, wszystkie zaś mają swój charakter i są bardzo dobrze nakreślone.<br /> <br /> No dobrze, ale gdzie w tym wszystkim jest fantastyka, i to jeszcze naukowa? Wspomniany przeze mnie na początku dziwny obiekt, który sieje spustoszenie w Stambule, jest - bez względu na to, jak beznadziejnie to brzmi - bramą do innego wymiaru. A właściwie bramą &#039;&#039;&#039;z&#039;&#039;&#039; innego wymiaru. Urzęduje w nim Wielojaźń, która podbija mniej zaawansowane światy, takie jak siedemnastowieczna Ziemia. Jak nietrudno się domyślić, animozje polsko-osmańskie schodzą na dalszy plan, a najważniejszym celem staje się przeżycie. I nie tylko, albowiem jedna z istot obdarzonych przez Wielojaźń szeroką autonomią ma swoje własne cele do osiągnięcia. Wielostronny konflikt stanowi całkiem niezłą siłę napędową powieści (napisanej naprawdę świetnym językiem), aż do samego finału - niestety, moim zdaniem, rozczarowującego. Powieść kończy się zbyt szybko, a zakończenie w stosunku do reszty powieści jest zbyt proste i mało wyszukane. W sumie szkoda, gdyż uczucie lekkiego rozczarowania towarzyszyło mi jeszcze przez jakiś czas po ukończeniu lektury.<br /> <br /> Na całe szczęście jednak ogólny odbiór &#039;&#039;Smoczych Koncerzy&#039;&#039; jest pozytywny i może niezbyt gorąco, ale jednak polecam. Nieczęsto bowiem czyta się o polskim królu rozprawiającym się ze zdrajcami przy pomocy wyrzutni rakiet.<br /> <br /> [[Category:Po polsku]]<br /> [[Category:Książki]]<br /> [[Category:Recenzje]]</div>

Miki